LAMBALAR

Yalnızım bu kimsesiz karanlık sokakta.

Bir lamba var hep bana bakmakta.

Başımda kavak yelleri gönlüm ise uçmakta.

Bilmiyordum lamba hep beni selamlamakta.

Aldım selamını oturdum yanına usulca,

Bir tebessüm etti biraz da soğukça,

Bir ah çekti bana sanki Ferhatça,

Anladım lamba bana derdini yanmakta.

Söyle be lamba senin de mi derdin var?

Bir demir yığınısın be gönlün tarumar!

Elin kolun bağlanmış vurulmuşsun prangalar.

Söyle kurtul derdini gönlün ferahlar.

-----------------------------------------------------

Ey gül baharında goncalaşan insan!

Zannetme ki bu demir gönülden viran.

Sızlanış sana değil sadece her an.

Benim derdimi lambalar bilir her an.

Şu ışık altında kimler geldi geçti,

Hayat bir su idi kimi içti kimi içemedi,

Yaşam ise çok kısa sanki kibrit misali,

Işığımla sönerim geceden görmezler mi beni?

Ölüm neden unutuluyor be insan?

Korkuluyor mu yoksa bu son andan?

Başına gelmeyecek gibi umursamadan,

Bir hayat akıyor pembe düşlerin altından.

Mustafa TELLİ